فارابی

ابونصر محمدبن محمد طرخانی، مشهور به فارابی تقریبا در حوالی سال ۲۵۷هجری قمری/ ۸۷۰ میلادی در روستای «وسیج» از حومه پاراب در فرارود (شهر اُترار کنونی – قزاقستان) یا خراسان در افغانستان اکنون دیده به جهان گشود. پدرش «محمد بن اوزلغ» از سرداران سپاه سامانی بود. پدر و مادرش از ایرانی های مهاجر به ترکستان بوده اند.

فارابی در همان کودکی دارای هوش قابل توجهی بوده است، از این روی به آسانی همه آنچه که به او تعلیم داده می شد را می آموخت. استعداد او به سرعت شهره یافت و نامش به عنوان دانشمند و فیلسوفی حکیم بر سر زبان ها رایج شد.

فارابی دوره ابتدایی و متوسطه ی تعلیمش را در مکتب خانه ها و مساجد شهرها طی کرد. از متربیان حوزه علمی مرو بود بخشی از علم منطق و علوم فلسفی را آموخت، همه کتب ارسطو را خواند و بر معانی آنها مطلع شد، پس جهت ادامه تحصیل راهی بغداد شد، در آنجا شاگردان کثیری نزد او مشغول تعلیم دانش شدند. یکی از معروف ترین شاگردان او در آن برهه، «یحیی بن عدی» فیلسوف معروف مسیحی بود. پس از بغداد به مصر و سپس به شام رفت و مابقی عمرش را در دارالخلافه حکومت عباسیان در بغداد گذراند.

ادامه دارد./