هدف اصلى قیام امام حسین(علیه السلام) ، اصلاح مفاسد جامعه

اعیاد شعبانیه و میلاد سرداران کربلا مبارک.

در وصیتى که آن حضرت براى برادرشان محمد حنفیّه نوشته اند حدیث معروفى است که مى‌فرمایند:

«اِنّى لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً وَ لا بَطِراً وَ لا مُفْسِداً وَ لا ظالِماً»

یعنى من نه براى گردش و تفریح از مدینه بیرون مى‌روم و نه براى این که فسادى در زمین راه بیندازم و ظلمى بکنم

«وَ اِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الاِْصْلاحِ فى أُمَّهِ جَدّى(صلى الله علیه وآله)»

فقط براى اصلاح در امت جدم خروج مى‌کنم.

اگر دقت کنیم، در تعبیر «لِطَلَبِ الاِْصْلاح» نکته اى وجود دارد. امام(علیه السلام) نفرمود: «انما خرجت للاصلاح»؛ بلکه فرمود: «اِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الاِْصْلاح»

یعنى من در جستجو و در پى اصلاح هستم. نظیر این تعبیر در سخنرانى امام(علیه السلام) براى نخبگان و علما هم هست که فرموده بودند:

«وَ لکِنْ لِنُرِىَ الْمَعالِمَ مِنْ دینِکَ وَ نُظْهِرَ الاِْصْلاحَ فى بِلادِک»

این خطبه زمانى بیان شده است  که هنوز صحبت از خروج و مبارزه با یزید مطرح نبود. امام(علیه السلام) در آخر این خطبه دعا مى‌کنند و خطاب به خداى متعال مى‌گویند: پروردگارا! تو مى‌دانى که هدف ما از این فعالیت هاى سیاسى جز این نیست که مَعالم دین تو و معیارهاى اسلامى را به مردم نشان دهیم؛

یعنى نشان دهیم دین چیست و نشانه هاى آن کدام است و چگونه و با چه معیارى مى‌توان افراد دیندار و افراد بى دین را شناخت؟

و نیز هدف ما این است که اصلاح را در بلاد تو ظاهر کنیم. کلمه «نُظْهِر» دو معنى مى‌تواند داشته باشد؛

اول این که یعنى روشن کنیم اصلاح چیست، و دیگر آن که یعنى اصلاح را تحقق بخشیم و بر فساد، ظاهر و غالب گردانیم.

(ادامه دارد)

برچسب ها : ، ، ،